Jak twierdzą starzy znawcy przedmiotu: „Umiejętność gotowania kartofli znaczy więcej nawet niż gatunek”. Już w XIX wieku w książkach kucharskich polecano gotowanie ziemniaków na parze i bez obierania. Jeżeli jednak ziemniaki obieramy, pamiętamy o usuwaniu zanieczyszczeń, przekrawamy większe sztuki i jeżeli nie gotujemy od razu, to przechowujemy je zalane zimną wodą, żeby nie ściemniały. Ziemniaki w trakcie gotowania muszą być zbliżonej wielkości. Pamiętajmy, że im bardziej ziemniaki kroimy, tym wypłukujemy z nich więcej cennych składników odżywczych. Potem zalewamy je wrzątkiem, tak aby w wyniku gotowania jak najmniej wody trzeba było odlewać. Idealnie by było, aby po ugotowaniu ziemniaków woda znikła zupełnie. Jeżeli już odlewamy dużą ilość wody, to proponuję użyć ją później do zup i wywarów. W trakcie gotowania sprawdzamy widelcem, czy ziemniaki są już miękkie. Wtedy solimy. Gdy są dobre starannie odlewamy wodę, stawiamy z powrotem na ogień i odparowujemy. Jeśli gotujemy ziemniaki w mundurkach (nie tracą wtedy tylu składników odżywczych), musimy je najpierw dokładnie wyszorować szczoteczką. Oczywiście wodę solimy. Gdy będą miękkie odcedzamy i pozostawiamy kilka minut bez przykrycia, żeby odparowały. W trakcie gotowania możemy dorzucić do garnka różne przyprawy, np.: liście laurowe, czosnek w łupinach lub korzenie kopru. Najbardziej zdrowe i aromatyczne są ziemniaki w mundurkach ugotowane na parze.