Główną cechą ciasta piernikowego jest używanie jako jednego z jego składników – miodu. Stąd piernik był znany przez Słowian od wieków, ale niestety bez środków spulchniających mógł stanowić co najwyżej ciasto obrzędowe. Do dzisiejszego dnia można na pamiątkę pobytu w Toruniu kupić pierniki pieczone według starych receptur w pięknych, ozdobnych formach. Służą one jedynie jako ozdoba, bo są tak twarde, że można sobie na nich połamać zęby. Ciasto piernikowe przygotowujemy na miesiąc przed pieczeniem, a pieczemy na co najmniej 4 dni przed podaniem.

Ciasto przygotowujemy na miesiąc przed pieczeniem, a pieczemy na co najmniej 4 dni przed podaniem. Powoli podgrzewamy miód, cukier i tłuszcz, doprowadzając mieszankę nieomal do wrzenia. Studzimy i mieszamy drewnianą łyżką, dodając po kolei mąkę, jaja, mleko wraz z rozpuszczoną w nim sodą, sól, a na końcu przyprawę do pierników i bakalie. Wyrabiamy ciasto i wkładamy je do kamiennego garnka. Przykrywamy ściereczką i odstawiamy na cztery tygodnie w chłodne miejsce. Przed pieczeniem dzielimy ciasto na trzy części i każdą z nich pieczemy na osobnej natłuszczonej blasze. Pieczemy w temperaturze 200ºC przez ok. 25 minut. Po ostygnięciu przekładamy placki masą marcepanową, orzechową, kajmakową lub powidłami śliwkowymi. Przykrywamy pergaminem i obciążamy deseczką. Piernik możemy polukrować i ozdobić bakaliami. Piernik ma to do siebie, że po upieczeniu jest bardzo twardy, nadaje się do jedzenia dopiero po kilku dniach